ຄວາມໂດດດ່ຽວໃນໂລກນີ້ບໍ່ເຄີຍເປັນການຢູ່ຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນ.
ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ມັນແມ່ນເວລາທີ່ເຈົ້າຮູ້ທັນທີວ່າບໍ່ມີໃຜສາມາດເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜູນນິລັນດອນຂອງເຈົ້າໄດ້ນອກຈາກຕົວເຈົ້າເອງ.
ໃນການເດີນທາງອັນຍາວໄກຂອງຊີວິດ, ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ມີເລື່ອງລາວຂອງຕົນເອງທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລົ່າສູ່ກັນຟັງ.
ມີແສງໄຟບາງໆທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງປົກປ້ອງດ້ວຍມືຂອງຂ້ອຍເອງ.
ມີບາດແຜທີ່ບໍ່ສາມາດແບ່ງປັນໃຫ້ໃຜໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່.
ຍັງມີຄວາມປາດຖະໜາທີ່ມີແຕ່ພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້.
ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດຢູ່ຄຽງຂ້າງທ່ານໄດ້ຕະຫຼອດໄປ.
ບໍ່ມີໃຜສາມາດທົນທຸກທໍລະມານ ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍທັງໝົດຂອງຊີວິດເພື່ອເຈົ້າໄດ້.
ມີຄົນເຮັດໃຫ້ການເດີນທາງຂອງເຈົ້າອົບອຸ່ນຂຶ້ນຊົ່ວຄາວ.
ມີຄົນຜູ້ໜຶ່ງຜ່ານໄປຄືກັບລົມພັດອ່ອນໆ.
ບາງຄົນໄດ້ປະໄວ້ຄວາມໜາວເຢັນທີ່ຍືນຍົງ.
ແຕ່ບໍ່ວ່າໃຜຈະມາຫຼືໄປ, ເຈົ້າກໍ່ຍັງຕ້ອງກ້າວໄປຂ້າງໜ້າດ້ວຍສອງຂາຂອງເຈົ້າເອງ.
ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ "ການບໍ່ເພິ່ງພາຄົນອື່ນ"
ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມດື້ດ້ານ, ຫຼື ຄວາມຈອງຫອງ.
ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ມັນແມ່ນຄວາມສະຫງົບ ແລະ ຄວາມແຈ່ມແຈ້ງທີ່ປູກຝັງໂດຍຈິດວິນຍານທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຮອຍແຕກ.
ເມື່ອເຈົ້າຕົກລົງໄປໃນຮ່ອງ
ບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າຢ່າງກະວົນກະວາຍໃຫ້ໃຜຜູ້ໜຶ່ງໃຫ້ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອອີກຕໍ່ໄປ.
ແທນທີ່ຈະເຮັດແນວນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນອອກ ແລະ ຢືນຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.
ດ້ວຍສາຍຕາທີ່ຕັ້ງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ, ພວກເຂົາຈຶ່ງກ້າວເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງຕໍ່ໄປ.
ທຸກໆຄົນຕ້ອງຜ່ານຄືນທີ່ມືດມົວສອງສາມຄືນເມື່ອບໍ່ມີໃຜຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອໄປນຳພວກເຂົາ.
ພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນຄົນເຮົາຈຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈວ່າພະລັງພາຍໃນນັ້ນເລິກເຊິ່ງປານໃດ;
ມັນຈະມີບາງຄັ້ງຄາວທີ່ເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະກ່າວຄຳອຳລາສະເໝີ.
ເມື່ອນັ້ນເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈວ່າການມີເພື່ອນເປັນພອນ.
ການເພິ່ງຕົນເອງແມ່ນບົດຮຽນທີ່ພວກເຮົາຖືກກຳນົດໃຫ້ຮຽນຮູ້.
ແລະນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ແນ່ນອນ,
ພວກເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຢືນຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງໃນເວລາທີ່ປະເຊີນກັບພະຍຸ.
ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຟັງຕົວເອງຢ່າງຕັ້ງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ.
ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ຕົວເອງຄືກັບເພື່ອນເກົ່າທີ່ຈະບໍ່ທໍລະຍົດເຈົ້າ.
ຄວາມໂດດດ່ຽວບໍ່ແມ່ນຄວາມໂສກເສົ້າ.
ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ມັນແມ່ນປະສົບການການເຕີບໂຕທີ່ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຈຳເປັນ.
ເມື່ອເຈົ້າບໍ່ຢ້ານທີ່ຈະຢູ່ຄົນດຽວອີກຕໍ່ໄປ
ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າສາມາດຮັບເອົາທຸກໆການພົບພໍ້ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ສະຫງົບ;
ເມື່ອເຈົ້າເຂັ້ມແຂງພໍທີ່ຈະບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເພິ່ງພາໃຜ
ມັນຍັງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະດຶງດູດຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຢູ່ຕໍ່ຍ້ອນຄວາມຈິງໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ.
