ໃນຊີວິດ, ບໍ່ມີໃຜສົມບູນແບບ. ທຸກຄົນມີຄວາມລັບທີ່ບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ແລະມີນ້ຳໜັກທີ່ຄົນອື່ນເຂົ້າໃຈບໍ່ໄດ້. ໃນເສັ້ນທາງອັນຍາວນານຂອງຊີວິດ, ເຮົາຈະປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງບໍ່ລົດລະ. ປະສົບການເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງການພິສູດຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງຊີວິດ, ແຕ່ເພື່ອເຕືອນພວກເຮົາວ່າຄວາມສະຫວ່າງ ແລະ ເງົາຢູ່ຮ່ວມກັນ, ຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າໄປຄຽງຄູ່ກັນ—ນີ້ຄືລັກສະນະທີ່ແທ້ຈິງຂອງຊີວິດ.
ຄວາມງາມແລະຄວາມລໍາບາກຂອງຊີວິດແມ່ນສະເຫມີສອງດ້ານຂອງຫຼຽນດຽວກັນ. ໃນມື້ໜຶ່ງ, ເຮົາອາດຖືກພາລະໜັກດ້ວຍຄວາມກົດດັນອັນໜັກໜ່ວງ, ວິນຍານຂອງເຮົາຕ່ຳຈົນເກືອບບໍ່ຫາຍໃຈ; ເຖິງແມ່ນວ່າໃນເວລານັ້ນ, ແສງຕາເວັນຍັງຈະເຈາະຜ່ານເມກ, ແລະຄວາມຫອມຂອງດອກໄມ້ຍັງຈະລອຍຢູ່ໃນສາຍລົມງຽບ. ຄວາມງາມນ້ອຍໆທີ່ບໍ່ສົມມຸດຕິຖານເຫຼົ່ານັ້ນເບິ່ງຄືວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມກະຊິບຂອງຊີວິດຕໍ່ພວກເຮົາ:"ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະເມື່ອຍຫຼາຍປານໃດ, ເຈົ້າຍັງສົມຄວນທີ່ຈະເຫັນຄວາມສະຫວ່າງໃນໂລກນີ້."
ຄືກັນກັບພວກເຮົາທຸກມື້ນີ້, ເຖິງວ່າມີພາລະອັນໜັກໜ່ວງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນໜັກໜ່ວງ, ພວກເຮົາຍັງສາມາດຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງທຳມະຊາດ ແລະ ເປັນພະຍານເຖິງລະດູການ ແລະ ພູມສັນຖານທີ່ມີການປ່ຽນແປງ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງກ້າວໄປໜ້າຕາມຈັງຫວະຂອງມັນ—ດອກໄມ້ເບີກບານ, ລະດູການປ່ຽນແປງ, ແລະ ອາກາດກໍແຈ່ມໃສ—ເໝືອນດັ່ງທີ່ບອກເຮົາວ່າ: ຊີວິດຈະບໍ່ຢຸດເຊົາຍ້ອນຄວາມທຸກລຳບາກ, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມສົດຊື່ນໃນຍາມເຊົ້າ, ຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງສາຍລົມ, ແລະ ສີສັນຂອງສີ່ລະດູ.
ການໃຫ້ກຳລັງໃຈທີ່ງຽບໆເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ມອບໃຫ້ເຮົາໂດຍສະຫວັນບໍ?
ມັນບອກພວກເຮົາໃນວິທີທີ່ງຽບທີ່ສຸດວ່າເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກປະສົບພະຍຸ, ພວກເຮົາຍັງມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະເຫັນຄວາມງາມ; ຄວາມຫວັງບໍ່ເຄີຍປະຖິ້ມພວກເຮົາ; ແລະຍັງມີບ່ອນຫວ່າງສຳລັບການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ ແລະການປິ່ນປົວຕົນເອງຢ່າງອ່ອນໂຍນໃນຊີວິດ.
ຊີວິດບໍ່ເຄີຍກ່ຽວກັບຄວາມສົມບູນແບບ. ມັນເປັນຂອງຜູ້ທີ່ລຸກຂຶ້ນຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຂົາລົ້ມລົງ; ກັບຜູ້ທີ່ເບິ່ງຂຶ້ນຢູ່ໃນດອກໄມ້ໃນພະຍຸ; ຕໍ່ກັບຜູ້ທີ່ສາມາດໄດ້ຍິນສຽງຫົວໃຈຂອງຕົນເອງຢູ່ໃນຄວາມງຽບໆ. ຮອຍແຕກໃນຫົວໃຈຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ສະແດງເຖິງຄວາມແຕກແຍກ, ແຕ່ເປັນບ່ອນທີ່ແສງສະຫວ່າງສາມາດເຈາະເຂົ້າໄປໄດ້, ເຮັດໃຫ້ເຮົາເລິກຊຶ້ງ, ອົບອຸ່ນຂຶ້ນ, ແລະມີຄວາມຢືດຢຸ່ນຫຼາຍຂຶ້ນ.
ສະນັ້ນ, ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ສຶກໜັກໃຈ ແລະ ຫຼົງໄຫຼ, ຈົ່ງພະຍາຍາມສະຫງົບລົງ ແລະ ຟັງສຽງກະຊິບຂອງຊີວິດ. ແສງສະຫວ່າງ, ກິ່ນຫອມ, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມງຽບສະຫງົບ—ທັງໝົດນີ້ອາດຈະເປັນກຳລັງໃຈຈາກສະຫວັນ. ຕາບໃດທີ່ພວກເຮົາຍັງສາມາດເຫັນຄວາມງາມ, ຄວາມຫວັງຈະບໍ່ມີທີ່ແທ້ຈິງຈາກພວກເຮົາ.
